اختلال در ترمیم لایه اپی تلیوم

پس از عمل جراحی پیوند قرنیه، لایه اپی تلیوم بافت دهنده توسط سلول های اپی تلیالی گیرنده ترمیم می شود. این روند معمولا بین 10-7 روز کامل می شود. اما در برخی شرایط ممکن است ترمیم سلول های اپی تلیال طول کشیده و یا حتی به طور کامل انجام نشود. عوامل خطری که می تواند منجر به این عارضه گردد شامل استفاده از بافت دهنده با کیفیت نامناسب، تکنیک نامناسب بخیه زدن شامل بخیه محکم و عدم قرارگیری مناسب قرنیه دهنده در برابر قرنیه گیرنده هم سطح نبودن قرنيه دهنده و گيرنده در سطح خارجي و هم چنین بیماری زمینه ای چشم گیرنده شامل اختلالات اشک، ورم ملتحمه بهاره و یا آسیب قبلی سلول های بنیادی اپی تلیوم می باشد. لازم به ذکر است که پوشش مناسب قرنیه دهنده به وسیله سلول های اپی تلیوم گیرنده جهت موفقیت پیوند و جلوگیری از عوارضی مانند عفونت و کدورت قرنيه دهنده لازم می باشد. درصورتی که پوشش قرنیه دهنده توسط سلول های اپی تلیال گیرنده پس از 10-7 روز رخ ندهد، اقداماتی از قبیل تجویز مرطوب کننده های چشمی با دوز بالا، استفاده از لنز تماسی پانسمانی، بستن مجاری اشکی و یا دوختن موقت یا دائم پلک ها نیاز می شود.

نشت مایع

از آنجایی که در پیوند نفوذی، برش جراحي به داخل اتاق قدامی راه می یابد در صورتی که تکنیک بخیه زدن مناسب نباشد یک ارتباط بین اتاق قدامی و سطح خارج چشم برقرار می گردد که باعث خروج مایع زلالیه، کم عمق شدن اتاق قدامی و حتی ورود میکرو ارگانیسم ها از محیط خارج به داخل چشم شده که می تواند باعث عفونت داخل چشم (اندوفتالمیت) گردد. به همین دلیل تشخیص زودهنگام و درمان این عارضه ضروری است. درصورتی که نشت مايع کم بوده، عمق اتاق قدامی طبيعي باشد و عنبیه بیرون نزده باشد می توان از طریق پانسمان فشاري چشم و تجویز استازولامید خوراکي این عارضه را درمان نمود. در غير اين صورت باید سریعا نسبت به بخیه مجدد زخم جراحی اقدام کرد.

افزایش ناگهانی فشار داخل چشم

تزریق هوا به اتاق قدامی در انتهای عمل در صورتی که بیش از 50 درصد حجم اتاق قدامی باشد می تواند از طریق انسداد مردمک باعث حمله حاد آب سیاه از نوع زاویه بسته گردد. درصورت رخداد این عارضه خارج کردن هوا و تجویز داروهای کاهنده فشار چشم ضروری است.

شل شدن و پاره شدن زودرس بخیه

بسته به تکنیک بخیه زدن این عارضه یا نیاز به اقدام خاصی ندارد و یا ممکن است بخیه مجدد زخم جراحی را درپی داشته باشد. درصورتی که از 18 بخیه جدا ازهم استفاده شده باشد و شل شدن یکی از آن ها باعث نشت از محل زخم، آستیگماتیسم بالا و یا بهم خوردن قرارگیری قرنیه دهنده نسبت به گیرنده نشود، می توان بیمار را تحت نظر گرفت. درصورت رخداد هرکدام از موارد فوق، شل شدن بیش از یک بخیه جدا از هم و یا شل شدن بخیه پیوسته، نیاز به بخیه مجدد زخم جراحی می باشد.